پائولوکوئیلو درباره نویسندگی اش می گوید که نوشته اش بر اساس فرایند کلاسیک بارداری بوجود می آید، پس از عشق بازی با زندگی. او می گوید:

چیزی ذهنم را بارور می کند آنوقت است که نیاز به نوشتن را احساس می کنم شروع می کنم به احساس برانگیخته شدن یا آزرده شدن آن وقت است که به خود می گویم پر شده ام، چیزی در من جوانه می زند و آماده زایش هستم .

 پائولو راست می گوید لحظاتی هست که پر از احساس می شویم من هم به قول این نویسنده محبوبم لحظاتی هست که سرشار می شوم اما، این احساس زیبا، این عطش، برای جوانه زدن من نیاز به یک بهانه دارد، نیاز به یک عامل بیرونی شاید هم درونی . به نظر من این پدر که کودک احساس را متولد میکند هر زیبایی ای از مخلوقات خدا می تواند باشد از قطره ای باران گرفته تا کلامی شیرین از زبان یک دوست. درست در لحظاتی که زشتی ها، دلگیرم کرده بود و کودک احساسم را در نطفه خفه، کلام شیرین یکی از همکلاسیهای عزیزم که چند خط اول شعر زیر می باشد به احساسم جان بخشید . نمی گم که با کمک او این شعر رو گفتم بلکه تمام این شعر برای خود اوست. کسی که احساس مرا متولد کند صاحب این احساس است.

تقدیم به دوست عزیزم، تقدیم به شما و باز هم برای او که کاش خواننده شعرم باشد....

 «چشم هایی بسته،

    زانوانی خسته،

زخمهایی بر پشت،

بادلی بشکسته،

 آبرو؟!

 آنچه که ریخت،

                                                                          یار؟!

عشق؟!                                                                                    آنکه گریخت»

آنچه که نیست  

و هوس،

 آنچه زیاد

 قصه عشق که نیست

 قصه زجر دراز

 در دل بشکسته،

 آرزوی پرواز

                                                   در دل بشکسته

اینچنین شعر تو را می گویم،                                             یاد چشمی پر راز

خون دل ها دارم،

 باز هم راه تو را می جویم.

اینچنین شعر تو را می گویم،

در فضایی که پر از ناپاکی است

باز در شهر خیال

 من هوای نفس پاک تو را می بویم

باز هم راه تو را می جویم....