بی تو در می یابم،
چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را.
کاهش جان من این شعر من است.
آرزو می کردم،
که تو خواننده شعرم باشی.
- راستی شعر مرا می خوانی؟ -
نه دریغا، هرگز،
باورم نیست که خواننده شعرم باشی.
- کاشکی شعر مرا می خواندی! -

---