عشق من سلام

قبل از هر چیز می خوام ازت معذرت بخوام، اگر این روزها مشغله های دیگه ای جز تو پیدا کردم عذر خواهی منو بپذیر . آخه راستش رو بخوای تو دیگه عضوی از وجود من شدی، تو این روزها دیگه با گوشت و پوست واستخون من آمیختی، تو حتی لحظه ای از من جدا نیستی، پس بهم حق بده اگه جایی می رم جز پیش تو، که تو کنار من و با من و در منی!! چجوری می تونم بیام پیش تو؟؟

از من نرنج که مهم اینه، که باهامی همه جا، مهم اینه که تو باعث حرکت منی، مهم اینه که تو داری بهم انرژی می دی، مهم اینه که اگه کسی روهم دوس دارم باهم دوسش داریم. بعضی وقتا آرزو می کنم لحظه ای ازم جدا شی و مقابلم بشینی که ببوسمت، که بوت کنم، که تو چشات نگاه کنم و بگم که چقدر دوست دارم اما افسوس! تو، تو دل من جا خوش کردی و بیرون نمی یای، حتی برای یه لحظه تا آرومم کنی، تا با توعشق رو تجربه کنم. اما این روزها در کنار تو و با همدیگه دوست داشتن رو تجربه می کنیم، در حقیفت «مدت هاست که بدون تو جایی نمی روم. تو را با خود به ساده ترین مخفیگاه های ممکن می برم: تو را در شادی ام مخفی می کنم، مثل یک نامه عاشقانه در روز روشن»

این شعر رو نمی گم برای تو، که با تو، برای همه کسانی که دوسشان دارم می گم. برای همه کسانی که آرزوی دیدن کسی رو دارند.

قبلش اشاره می کنم به این گفته ابو علی سینا که: شوق به دیدار فرو نشیند ولی اشتیاق زیاده شود و فزونی گیرد

 محبوب من....

انگار کم کم پاییز هم از راه رسید، مثل عشق که "بدون دلیل بدون مقیاس می آید و همین گونه می رود، وقتی هست دیگرنمی توان کاری انجام داد در نبودش می توان نوشت اگر بخواهیم می توانیم بنویسیم" پاییز فصلی پر از خاطره و عشق هم از راه رسید. همیشه از گذر فصلها می ترسیدم، وقتی باد پاییز می وزید از ترس و لرز زانوهاموبغل می گرفتم و سرم رو رو پاهام می ذاشتم تا پاییز رو نبینم. پاییز همیشه برام نماد دوری و زجر بود. یه روز به یه عزیزی گفتم مگه چقدر می خوایم عمر کنیم که نصفش باید به دوری بگذره ؟؟؟؟ هیچ جوابی نشنیدم و من دیگه این سوال رو از هیچ کس نپرسیدم....

 اما دیروز باد پاییزی تکون عجیبی به دلم داد، حرفهایی باهام زد که هیچ وقت نگفته بود. امروز من دیگه از پاییز نمی ترسم و از گذر زمان و به پاییز عشق می ورزم و منتظر گذر زمان هستم...

 رو زمینی که داره کم کم رخت پاییزی به تن می کنه قدم می زنم و با خودم زمزمه هایی میکنم، شعر که نه، زمزمه هایی که بدون هیچ تغییری برای شما نوشتم. گفتم شاید ارزشش به فی البدائه بودنش باشه.

پاییز که می آید

پاییز که می آید،

 دل را تکان می دهد

همچنان که برگ درختان را نیز...

گویی

 گاه،

دل،

باید بریزد!

همچنان که برگ درختان نیز...

تا اینچنین به تن عریان درخت بیندیشیم!!!

 همچنان که به روح عریان دل نیز....

چقدر دلم می خواد چیزی بنویسم، شعری بگم تا مثل همیشه آروم شم. اما ....

 یه دنیا حرف تو دلم و مشتی الفاظ در ذهنم غوغایی به پا کردند. شاید این مدت تو ذهنم هزاران شعر گفتم اما این اشعارهیچ وقت نوشته نشدند، حتی به بیان هم ننشستند. شاید دلشون می خواست فقط برای من بمانند فکر من بیچاره را نکردند.....

و باز هم کریستین بوبن در غیر منتظره اش راست می گه که:

«انگار رنج و عشق در نهایت شان، هر دو همان رشته اعصاب سکوت را تحریک می کنند. آن هایی که سرشان تراشیده شده و آن هایی که قلب شان سوزانده شده، یک نقطه ی مشترک دارند. هیچ یک از آنان دیگر زبان بیان ندارند تبعیدیان می گویند: ما هر چه بیش تر برای تان تعریف کنیم، شما کم تر می فهمید. شما هرگز نمی توانید آنچه را ما قادر به بیان اش نیستیم، بشنوید. قدیسه ها می گویند: ما صدا می زنیم، ما آن کس را که در آن سوی قلب مان است صدا می زنیم ولی هرگز نمی دانیم آیا او می شنود یا نه، حتی نمی دانیم آیا اصلا کسی در آن سو هست یا نه....»

امروز روز تولد یکی از عزیزترینای زندگیمه که متاسفانه الان کنارم نیست  من هم این تبریک رو تقدیم تمام دوستام می کنم و تقسیم بین تمام اونهایی که عشق رو درک می کنند اگر پذیرا باشید به قول کریستین بوبن:

" تنها در انزوا، در نبود نفس، در نبود همه چیز، می توان درباره عشق صحبت کرد. این را دیروز در قرن دوازدهم مردم خوب می دانستند. دوری ملایمت به همراه دارد. فقدان یار را رام می کند. امروز زن ها هنوز این موضوع را میدانند. آن ها درباره عشق با سایه شان، با آینه شان، یا با لباس هایشان صحبت می کنند- اما نه با کسی که تمام این نورها، تمام این سبزه های چیده شده در غیاب اش، برای او میسوزد. کلامی عاشقانه کلامی است محو. نه آن را میتوان گفت نه می توان شنید. وقتی این کلام گفته یا شنیده می شود، دیگر عشقی نیست که می رقصد، عشقی است که استدلال می کند. به یک قرارداد عاشقانه بدل می شود، به جیرجیری عبث، به تکراری بیهوده بین حرافی و مردن......"

تولدت مبارک

با شعری شروع می کنم از یکی از نویسندگان. خیلی دوست داشتم شعری به این مضمون می گفتم اما نتونستم.

گاهی بعضی از شاعرا حرف دل همه آدما رو تو شعراشون می گن. ای کاش می شد اینجوری شعر بگم...

می نزده، مست!

مست تر از مست تک افتاده ز مستی

مست می تاک تک افتاده ی هستی...

 بوسه زدم بر لب هر جا که خدا بود...

 بر لب هر لب 

کز همه لبهای به لب تشنه جدا بود...

ای همه لبهای تب بوسه ندیده!

 ای همه تک بوسه های لب نچشیده!

 بوسه ی من، در تب لبهای تب آلود

در تب لبهای تب آلود شب آلود

هیچ شد و رفت

 هیچ شد و

 گیج شد و،

پوچ شد و

 رفت   ....

بوسه ی من، مستی من بود که شد هیچ....

بوسه ی من، هستی من بود که شد هیچ....

ای همه مستان!

ای همه مستان ز می بود و نبودم...

ای همه مستان ز می آنچه که بودم...

 تاک تک افتاده ام، به کنج خرابات

 مست کنیدم!

 محض خدا مست تر از مست کنیدم...!

 هیچ کنیدم!

پوچ کنیدم!

هیچ تر و پوچ تر از پوچ کنیدم!

این چه زمینی است؟!

 این چه زمانه است؟!

من، بخدا، خسته ام از هر چه زمین است!

من، بخدا، خسته ام از هر چه زمان است!